Rita Verdonk wordt uit de VVD gekieperd.

Rita Verdonk was tot vorig jaar minister van integratie en vreemdelingenzaken in het tweede en derde kabinet Balkenende. Omwille van haar no nonsense beleid kreeg zij de eretitel ‘IJzeren Rita’ opgespeld, en droeg hem met fierhied. Vandaag wordt ze buitengekieperd uit haar partij, de VVD ofte de Nederlandse liberalen. Een opvallende parallel met België is duidelijk zichtbaar.

Zowel Nederland als België zijn geteisterd geweest door acht lange jaren paars beleid. Het gevolg hiervan, de puinhopen van paars, is tot vandaag volbaar. De merde moet nu worden opgekuist, en dat is allesbehalve aangenaam.

Het enige was rood en blauw samen goed konden realiseren was het opvoeren van de wettelijk gesanctioneerde perversie. Geen normen en waarden, en de volledige afbreuk van alles wat rook naar christelijke wortels en beschaving. Maar voor het overige hebben ze de relatieve vruchten van een welvarende economische periode gewoon opgesoepeerd, zonder deze aan te wenden om zich voor te bereiden om een moeilijke toekomst, die harde ingrepen zou nodig hebben.

In beide landen hadden de donkerblauwe partijen zich geprofilieerd ter rechterzijde, met een bijzondere grote kritiek aan het mislukken van de integratie van islamitische vreemdelingen. En deze retoriek legde hen geen windeieren. Integendeel. En in beide landen leidde deze retoriek tot regeringsdeelname.

In beide landen bleek de regeringsdeelname echter een vergiftigd geschenk, en slikte de blauwe partij haar dure beloftes op een pijnlijke wijze in. De achterban was hier allesbehalve mee gediend, en roerde zich luid. De mandatarissen bleven, op een enkele uitzondering na, volharden in de boosheid en verdedigden de grote beleidsbocht. In Nederland waren die uitzonderingen Geert Wilders en Rita Verdonk. In België Hugo Coveliers en Jean-Marie Dedecker.

Vertrouwensvol werd loyale kritiek gegeven vanuit de eigen rangen, niet bedoeld om te beschadigen, maar om de partij electoraal te laten groeien. Dit leidde tot een jarenlange lange tenendans binnen de partij. De sfeer evolueerde snel, en werd bitsig. De vijand zat niet buiten de partij, maar binnen de partij. Kritische stemmen werden op slimme wijze buiten spel gezet. Het partijestablishment liet zich gelden.

In beide landen deden de woordvoerders van de kritiek een gooi naar het voorzitterschap van de partij. En in beide landen scheelde het geen haar, of ze hadden het pleit gewonnen. Zowel Verdonck als De Decker struikelden net voor de eindmeet. Toeval of niet, aan beide verkiezingen, of beter gezecht, aan beide resultatentelling, zat een geurtje. Het verkiezingsproces was allesbehalve normaal en eerlijk verlopen. Een veelheid aan slimme truks werd uit de hoge hoed gehaald om uiteindelijk de establishmentkandidaten te kunnen kronen tot partijleider. En bijna was het mislukt.

Nadien werden beide tegenkandidaten, na een diplomatisch verloop van tijd om dusdanig de indruk van correlatie te vermijden, omwille van een geënsceneerd niemendalletje uit de partij gezet. En ze werden verweesd achter gelaten. Vriend en vijand werden in en buiten de partij, en de media, aangesproken om er alles aan te doen dat ze ook electoraal dood zouden blijven. Maar de achterban verbaasde het establishment, en zowel De Decker, als Wilders slaagden erin een leefbaar alternatief uit te bouwen.

Terwijl de VVD en VLD de rechterzijde opgaven en zich nestelden in het politieke centrum, vervingen PVV en LDD hun moederpartijën en namen hun electorale positie in.

Toeval bestaat niet. In beide gevallen hebben de liberale establishmentpartijen dezelfde strategie gevolgd. Wie de maatschappelijke concensus omtrent de multiculturele waanzin fundamenteel in vraag stelt, moet eruit. Want de toekomst van Nederland en België zal cultuurrelativistisch zijn, of niet. Dat is geen Nederlandse of Belgische beslissing. Die werd ergens anders genomen. Maar ze moet wel in Nederland en België worden uitgevoerd. En dan heiligt het doel de middelen.

- Rita Verdonk op wikipedia
- Rita Verdonk op de Tweede Kamer der Staten-Generaal